سالهاست والدین با این تصور زندگی میکنند که باید همیشه صبور، آگاه، در دسترس و درست عمل کنند. باید بهترین تصمیم را بگیرند، هیچوقت عصبانی نشوند و همیشه بدانند فرزندشان به چه چیزی نیاز دارد.
اما واقعیت این است که والد کامل وجود ندارد.فرزند برای رشد سالم به والد بینقص نیاز ندارد؛ به والدی نیاز دارد که بتواند رابطه را ترمیم کند، اشتباه خود را ببیند و در موقعیتهای مختلف دوباره به رابطه برگردد.والد کامل چه ویژگیای دارد؟والد کامل معمولاً با خودش یک استاندارد سختگیرانه دارد:«نباید سر بچهام داد بزنم.»«باید همیشه بدانم چه کار درستی انجام دهم.»«اگر فرزندم مشکل دارد، یعنی من کوتاهی کردهام.»«باید کاری کنم که فرزندم همیشه احساس خوبی داشته باشد.»این نگاه میتواند به فشار زیادی منجر شود؛ فشاری که گاهی خودش باعث خستگی، احساس گناه و واکنشهای شدیدتر والد میشود.والد کافی یعنی چه؟«والد کافی» به معنای والد بیتفاوت یا کمتلاش نیست.والد کافی کسی است که:نیازهای اساسی و عاطفی فرزندش را میبیند.همیشه پاسخ درست ندارد، اما حاضر است یاد بگیرد.اشتباه میکند و مسئولیت آن را میپذیرد.بعد از تعارض، برای ترمیم رابطه تلاش میکند.به جای کنترل همه رفتارهای فرزند، به تدریج استقلال او را تقویت میکند.میتواند هم محبت کند و هم مرز داشته باشد.مهمتر از اشتباه نکردن، ترمیم کردن استممکن است یک روز خسته باشید و با نوجوانتان تند صحبت کنید.این اتفاق بهتنهایی به معنای آسیب جدی به رابطه نیست.آنچه اهمیت دارد این است که بعداً بتوانید بگویید:«امروز خیلی عصبانی بودم و طرز صحبت کردنم درست نبود. مسئولیتش با من است. اگر دوست داری درباره چیزی که اتفاق افتاد صحبت کنیم، من آمادهام.»این پیام به نوجوان یاد میدهد که اشتباه کردن پایان رابطه نیست و تعارض قابل ترمیم است.والد قرار نیست همه احساسات فرزندش را حذف کندیکی از اشتباهات رایج والدین این است که تصور میکنند باید فرزندشان را از هر ناراحتی، شکست، ناکامی یا اضطرابی دور نگه دارند.اما رشد روانی فقط در تجربه احساسات خوشایند اتفاق نمیافتد.نوجوان باید به تدریج یاد بگیرد که میتواند:ناراحت باشد و همچنان ادامه دهد.شکست بخورد و دوباره تلاش کند.عصبانی شود و بدون آسیب زدن به دیگران آن را مدیریت کند.جواب «نه» بشنود و ناکامی را تحمل کند.مسئله داشته باشد و برای حل آن کمک بگیرد.نقش والد همیشه «حل کردن» نیست؛ گاهی همراهی کردن است.●سه سؤال مهم برای والدینوقتی درباره رفتار خودتان نگران هستید، به جای پرسیدن «آیا من والد خوبی هستم؟» این سه سؤال را از خودتان بپرسید:۱. آیا فرزندم در کنار من احساس امنیت میکند؟۲. آیا وقتی اشتباه میکنم میتوانم رابطه را ترمیم کنم؟۳. آیا به او فرصت میدهم متناسب با سنش مستقل شود؟اگر پاسخ بعضی از این سؤالها «نه» است، به جای سرزنش خودتان، آن را به عنوان نقطهای برای یادگیری ببینید.جمعبندیفرزند شما به والد بینقص نیاز ندارد.به والدی نیاز دارد که حضور داشته باشد، گوش بدهد، مرز بگذارد، اشتباهاتش را بپذیرد و برای ترمیم رابطه تلاش کند.گاهی «والد کافی» بودن، از تلاش برای «والد کامل» بودن سالمتر و واقعبینانهتر است.اگر تعارضهای خانوادگی، مشکلات ارتباطی یا چالشهای دوران نوجوانی به شکل مداوم تکرار میشوند، بررسی الگوهای ارتباطی خانواده و دریافت کمک تخصصی میتواند مسیر تغییر را روشنتر کند.